Onderdak   

Aangemaakt door :

Rene Palland

Locatie:

't Harde, Nederland

Help Hessel verder met zijn leven.

Doel van de crowdfundingsactie:

Verbouw/uitbouw woning met speciale douche- en slaap- en verblijfsvoorziening voor een jongeman van 20 jaar met een complete dwarslaesie veroorzaakt door een epileptische aanval. Totale kosten € 150.000.- (update 01/07/22 : door toezeggingen van diverse bedrijven die gaan helpen kan het benodigde bedrag waarschijnlijk met ruim 1/3 naar beneden, nog circa €100.000,- benodigd.) Kijk ook op www.123thuis.nl


Mijn naam is René Palland, 60 jaar, de vader van Hessel.


Onze zoon Hessel (2001) is 19 april j.l. bij een epileptische aanval gevallen en heeft daarbij de nek gebroken met een complete dwarslaesie tot gevolg. Hij is voor 90% verlamd en beweegt alleen nog een klein beetje zijn armen. Om hem thuis te verzorgen moet er een aanbouw aan ons huis komen en een stuk verbouwd worden. Dit willen we middels deze actie voor elkaar krijgen.


Ons gezin is woonachtig in ’t Harde, een kleine plaatsje tussen Harderwijk en Zwolle.

We hebben twee zoons en een dochter.


Zijn verhaal :

11 Jaar was Hessel, een vrolijke, gezonde Hollandse jongen, groep 7 van het basisonderwijs en aan het begin van zijn leven.

Tot op een vroege ochtend wanneer zijn zusje een dreun hoort uit de slaapkamer van haar broer. Dat gebeurt wel eens vaker maar er is een ander geluid valt haar op, ze kent het niet en gaat kijken.

Twee tellen later klinkt er een kreet uit de mond van het 10-jarige zusje …. “Pappa, er is iets met Hessel!!!”

Pappa en mamma stormen naar boven.

Zijn zusje heeft de trillende, stuiptrekkende Hessel verschoven. Haar gezicht straalt paniek uit. Emotie. 

Het geluid dat ze hoorde was dat Hessel tegen zijn bedtrap van de hoogslaper lag te trillen, de dreun werd waarschijnlijk veroorzaakt omdat hij de aanval kreeg terwijl hij het trapje van zijn bed afkwam,.

Pappa en mamma weten ook niet wat er is en bellen direct 112. Hessel komt langzaam tot rust maar is niet aanspreekbaar, wat is er toch aan de hand.

De ambulance neemt Hessel mee, mamma gaat mee. Pappa helpt

de andere twee kinderen naar school en vertrekt ook richting ziekenhuis.


Na onderzoek in het ziekenhuis wordt voorlopig vastgesteld dat het mogelijk epilepsie is, maar bij één aanval wordt die diagnose door de artsen nog niet gegeven. Na een dagje ziekenhuis gaat Hessel weer mee naar huis. De hoogslaper verdwijnt en maakt plaats voor een gewoon bed.

Het duurt niet lang voordat Hessel de volgende aanval krijgt en ook dit keer is zijn jongere zusje erbij. Omdat de vorige keer aangegeven was direct 112 te bellen vertrekt de ambulance met Hessel wat later wederom naar het ziekenhuis. Opnieuw vinden er onderzoeken en scans plaats en daaraan gekoppeld de definitieve diagnose epilepsie.

Met de door de neuroloog voorgeschreven medicatie om de epilepsie onder controle te houden mag Hessel weer naar huis. Vlak voor het schoolkamp krijgt Hessel een epileptische aanval op de fiets, slaat tegen het asfalt en loopt hierbij een hersenschudding op. Ook een aanval in de klas op school laat niet lang op zich wachten. Omdat de school inmiddels op de hoogte is en de leraar er een soort biologieles aan vast knoopt valt de paniek onder de leerlingen in de klas mee.


Pappa heeft inmiddels ook het één en ander uitgezocht en er wordt een afspraak gemaakt met epilepsiekliniek SEIN in Zwolle. Gespecialiseerd in epilepsie- en slaapgeneeskunde.

Onderzoeken volgen en de medicatie wordt beter afgestemd. Hessel heeft meerdere kleine aanvallen per dag maar de met de nieuwe medicatie zijn aanvallen beter onder controle te houden. Een keer of 3 per jaar slipt er eentje tussendoor en gaat Hessel onderuit. 


En dan heb je epilepsie met zijn vele beperkingen;

Dan heb je als 19 jarige autogek eindelijk rijles maar besluit je je rijbewijs maar niet te halen, bang dat een ander iets overkomt als je een aanval tijdens het rijden krijgt.

Dan slik je meermaals per dag medicatie.

Dan heb je een werkgever die je snapt en je een baan geeft. 

Dan val je door een aanval af en toe ondersteboven of van de fiets.

Dan heb je plannen om voor het eerst alleen op vakantie te gaan. Dan heb je nog een heel leven voor je.

En dan krijg je dit…………


Op 19 april j.l. krijgt Hessel een epileptische aanval, ’s morgens vroeg tijdens het tanden poetsen. Een flinke dreun. Ouders die gelukkig nog thuis zijn en direct de trap op ‘vliegen’.

Hessel ligt in de badkamer op de grond, hoofd geknakt tegen de muur. Een epileptische aanval. Maar pappa ziet meteen iets dat anders is. Zijn benen doen niet mee met de aanval, dat is niet gewoon……. Na anderhalve minuut is de aanval voorbij.

Hessel komt een beetje bij. Hij voelt zijn benen niet en raakt weer weg.

Dokter gebeld. Er wordt gezegd dat het kan dat tijdens een aanval de benen verstijven, even 10 minuten aankijken is het advies. Hessel komt bij maar voelt zijn benen totaal niet. De 10 minuten niet afgewacht, de dokter weer gebeld.


De dokter ziet ook, dit is niet goed. Belt direct ambulance en vlak daarna nog eens, Prio1. Opschieten dus: haast is geboden. Weer in de ambulance naar het ziekenhuis.

Op de eerste hulp wordt al gauw duidelijk dat het niet goed is, er wordt een CT scan gemaakt en overleg gepleegd met andere ziekenhuizen.

Nog eens foto’s maken en nu ook een MRI scan.

De nek van Hessel is gebroken. Bovenin is de nek op meerdere plaatsen gebroken; een dwarslaesie! Als ouders stort je wereld in als je je kind, ook al is hij al 20, zo ziet liggen, je breekt.


 Een chirurg meldt zich, hij kan hem vandaag nog opereren.

Weer in de ambulance want in het ziekenhuis in Harderwijk, waar hij door de ambulance naartoe is gebracht, kan die operatie niet plaatsvinden. 

Hessel wordt naar Zwolle gebracht.

Dan begint het lange wachten, de operatie zal later in  de middag gebeuren als de andere geplande operaties afgerond zijn. 

Slopende uren. Zou hij nog wel kunnen lopen. Ze kunnen veel tegenwoordig zijn bemoedigende opmerkingen. Afwachten, kan nog niets zeggen.

Om half zes is het eindelijk zover. Naar de operatieruimte. Gaat u maar naar huis, we bellen u als de chirurg klaar is.

Dat wordt rond half elf ’s avonds, de operatie is gelukt, Hessel is aan het bijkomen.

U mag er nog wel even bij wordt gezegd en de ouders gaan ’s avonds laat nog een keer naar het ziekenhuis, het zal niet de laatste keer zijn. Van de recovery naar de IC. Er zijn complicaties wordt er gemeld en op de IC kunnen ze dat beter monitoren.


Na een paar dagen, Hessel ligt met zijn hoofd en nek in een brace, kan hij gelukkig door naar de afdeling neurochirurgie. Rusten, genezen, aansterken en kijken wat de schade is.

Als ouders wijk je niet van de zijde van je kind. Hessel moet op zijn rug liggen, hoofd nog steeds in een brace. Wat als hij nu een epileptische aanval zal krijgen, spookt er door je hoofd. Je kan hem niet zomaar op zijn zij draaien waardoor hij mogelijk tijdens een aanval kan stikken. Extra zorgen en angst. De genezing van de nek gaat langzaam maar gestaag. Een maand of  3 staat er voor.

Langzaam begint het door te dringen wat de werkelijk schade is.

Hessel heeft echter al op de IC een enorm sterke motivatie om beter te worden.

Dat hij zijn benen misschien niet meer kan gebruiken is hem vanaf het eerste moment al duidelijk. ‘Als ik mijn handen en vingers maar weer kan bewegen’ zegt hij. Computers, zijn werk website development en gamen zijn zijn lust en zijn leven.


Zijn armen kan hij al snel weer een beetje bewegen, de biceps functioneren nog, maar de triceps zijn uitgeschakeld, waardoor gecontroleerd buigen en strekken van de armen niet mogelijk is. Er is gevoel in een aantal vingers maar bewegen kan hij ze nog niet. De polsen bewegen wel.


Door zijn enorme optimisme en drang om er uit te halen wat er in zit is hij na een week of 4 al klaar om door te gaan naar het revalidatiecentrum. Inmiddels is wel duidelijk dat een groot deel van het lichaam is uitgeschakeld. De hoop is gevestigd op de revalidatie. De brace maakt plaats voor een zachtere vorm nekkraag. In de nek is een plaat geplaatst om de wervels te ondersteunen in het herstelproces. De verbrijzelde wervel is vervangen door een kunststof exemplaar. 

De wervels samen moeten de komende maanden aan elkaar groeien en weer stevigheid in de nek geven. 

Door Hessel dagelijks te helpen met oefeningen daar waar het maar kan en hem in beweging te houden is de hoop dat er misschien nog functies terugkomen. In de 4e week worden er weer foto’s gemaakt.

Uitslag: Hessel zal nooit meer kunnen lopen.

Bam! die boodschap komt hard binnen. ‘Als ik mijn handen en vingers maar weer kan bewegen’ blijft over.


Inmiddels kan hij ook af en toe even zitten in een rolstoel. Het vergt een enorme inspanning.

Ook kan hij met speciale pennen die met een riempje aan zijn hand worden gemaakt een en ander op een laptop doen. Contact met vrienden en vriendinnen over de hele wereld! Hessel is daar zeer gelukkig mee.

Als ouders ben je inmiddels al aan het kijken hoe het straks verder moet.

Er zijn 1001 vragen. Verdiepen in het hebben van ‘een dwarslaesie’ maakt al gauw duidelijk dat er zeker van alles te regelen is. Er zijn maar een paar deuren thuis bijvoorbeeld waar een rolstoel door heen kan.

En dan hebben we het nog niet over allerlei andere aanpassingen aan onder andere de badkamer, slaapkamer en dergelijke.


Ruim 6 weken zijn we verder en komt de melding dat er plek is bij het revalidatiecentrum de Hoogstraat in Utrecht. Omdat Hessel alleen maar liggend vervoert mag worden wordt dat wederom een ambulance ritje.

In de eerste paar dagen worden er veel onderzoeken gedaan om te zien wat er wel en niet functioneert en wat de revalidatie-artsen in de Hoogstraat voor mogelijkheden zien voor de toekomst. 


Onderzoek.

Helaas is de uitslag niet zo positief, er is toch meer schade dan wij dachten.


90% van het lichaam kan niet meer bewegen en zal dit ook niet meer gaan doen.

De vingers waar Hessel op hoopte zijn daar onderdeel van en doen ook niet meer mee.

Een heel klein lichtpuntje zijn mogelijke operaties waarbij zenuwbanen en spieren worden verlegd voor een heel klein beetje beweging. Een procentje erop vooruit met een operatietraject van een aantal jaren.


Eerst maar revalideren of eigenlijk verbeteren van de paar functies die er nog wel zijn.

Mobiel worden, leren rijden met een rolstoel, misschien een stukje brood naar je mond kunnen brengen, misschien…….


Nooit meer zelf je medicijnen in kunnen nemen.

Nooit meer zelf naar het toilet.

Nooit meer zelf eten. 

Nooit meer zelf op vakantie. 

Nooit meer zelf in een auto stappen.

Nooit meer naar je eigen slaapkamer.

Nooit meer………

Nooit…………….


Met wat handige hulpmiddelen kan Hessel een klein beetje uit de voeten op zijn laptop en telefoon. Een soort aanwijspen wordt met een bandje om zijn hand vast gebonden.

Contact met vrienden, gamen, coderen, het kost allemaal heel veel inspanning maar gaat. “Kan vast wel weer programmeren” zegt hij optimistisch “ misschien wel weer werken”.

Het eerste revalidatietraject gaat waarschijnlijk 6 tot 10 maanden duren. Hessel blijft optimistisch en gemotiveerd, ‘met kerst ben ik weer thuis’!!


Thuis.

Dat is nog niet zo maar 1,2,3 geregeld. 

Naar zijn slaapkamer op de eerste verdieping kan niet meer.


En beneden is het huis te klein om met een rolstoel naar binnen te kunnen; te smalle deuren, hoogteverschil, de ruimte te klein om te kunnen draaien met een rolstoel. 

24/7 Zorg zal Hessel nodig hebben, bij het eten, toiletbezoek, douchen enzovoort.

Gelukkig zijn we gezegend met een flink stuk tuin want daar ligt de oplossing voor ons en voor Hessel.

Dat betekent een flink stuk tuin gebruiken om een aanbouw te realiseren aan de bestaande woning waar voor Hessel een badkamer, slaapkamer en een verblijfsruimte gecreëerd kunnen worden met alle benodigde voorzieningen zoals bijvoorbeeld plafondlift, aangepaste douche en  toiletruimte.


Als ouders kunnen wij hem dan zo zoveel mogelijk zorg geven samen met de thuiszorg.

Dan kan hij misschien toch mee draaien in de samenleving ondanks de beperkingen die er zullen zijn.

En Hessel, als het gaat lukken misschien vanuit huis kan werken in zijn eigen vakgebied: ontwerpen en bouwen van websites.

De totale kosten van de aanbouw zijn geraamd op €150.000,- een aanzienlijk bedrag over om Hessel weer thuis te kunnen laten wonen.

Update 01-07-2022 : een aantal bedrijven uit 't Harde en omgeving hebben de handen ineen geslagen en steken een helpende hand toe. Hierdoor is er in plaats van 150.000 euro een goeie €100.000,- benodigd.  


Daarom deze crowdfundingsactie.


Beste lezers, familie, vrienden en vriendinnen, kennissen en de zomaar bezoeker van deze website, willen jullie daar bij helpen zodat we dit kunnen realiseren?

Alle kleine beetjes helpen.

Kijk ook op https://123thuis.nl , Hessel naar huis!




€ 18.565 van € 100.000
18.6% gefinancierd

Ondersteun deze inzamelingsactie door er een nieuwe inzamelingsactie aan te koppelen. Alle donaties worden toegekend aan de bovenliggende inzamelingsactie.